Σας καλωσορίζω στο νέο τεύχος του Περιοδικού «Ψυχολογικές Γνώμες». Διανύουμε μια μπερδεμένη καιρικά άνοιξη, που συντονίζεται με τα αμφιθυμικά συναισθήματα της εποχής και της κοινωνίας. Παρόλα αυτά εμείς συνεχίζουμε να κοιτάζουμε πάντα προς την ηλιόλουστη πλευρά.   Σε αυτό το τεύχος έχουμε ένα άρθρο από την Ελισάβετ Τσέλιου για τη διαμεσολάβηση – divorce mediation, πώς μπορούν τα ζευγάρια που χωρίζουν να λύσουν τις διαφορές τους εξωδικαστικά.   Ακόμα, η γνωστή ψυχοθεραπεύτρια Harlene Anderson, μιλάει για την τέχνη της ενεργής ακρόασης και της ομιλίας στη θεραπεία με το κείμενο της: “Listen, περισσότερα

Άρθρα Τελευταίου Τεύχους

Διαβάζω πολλά βιβλία για το πώς πρέπει να φέρονται οι γονείς στα παιδιά, όμως αυτό το βιβλίο τράβηξε την προσοχή μου, γιατί διαχωρίζει την τιμωρία από την πειθαρχία και κυρίως μιλάει και υποστηρίζει, τη θεωρία μέσω προσκόλλησης. Όλοι οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους και θέλουν το καλύτερο γι΄ αυτά, αλλά στην προσπάθειά τους να βάλουν όρια και να περιορίσουν συμπεριφορές, σε συνδυασμό με την κούραση της καθημερινότητας, χάνουν τον τρόπο. Δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο, από την άποψη ότι απευθύνεται στον συνειδητοποιημένο γονιό, που αντιλαμβάνεται ότι για να αλλάξει το παιδί του, πρέπει πρώτα ο ίδιος να αλλάξει. Είναι ένα καλογραμμένο και πλήρες βιβλίο. Στο πρώτο μέρος μιλάει για το χτίσιμο της ουσιαστικής σχέσης γονιού-παιδιού, με συγκεκριμένα παραδείγματα, καθώς και τι θα πρέπει να αποφύγει ο γονιός. Μιλάει για την αμφίδρομη επικοινωνία και τον σεβασμό του παιδιού από την πρώτη μέρα της ζωής του. Για παράδειγμα σε σχέση με την αναγνώριση των συναισθημάτων τους και την αποδοχή τους, αντί να πείτε: «Μην ανησυχείς. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι», αποδεχτείτε το: «Ανησυχείς γι΄ αυτό και φοβάσαι». Επίσης, το «Μη στεναχωριέσαι για ότι έγινε. Δεν φταις εσύ», μπορεί να διατυπωθεί ως: «Αισθάνεσαι αποθαρρυμένος αυτή τη στιγμή, ε;» Θυμηθείτε ότι τα παιδιά αν τους δοθεί ο χώρος και η προσοχή θα εκφράσουν ότι νιώθουν. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, θα μάθετε από το πώς να διαχειριστείτε το παιδί σε δημόσιο χώρο, πώς να το πείσετε να κάτσει στο καθισματάκι του, μέχρι το ρόλο που παίζει η σειρά γέννησης, τους διαφορετικούς τύπου μάθησης του παιδιού, τις διαφορές λόγω φύλλου αλλά και τη σημασία της συγγνώμης. Με λίγα λόγια, καλύπτει σχεδόν όλα τα θέματα που σας απασχολούν σε σχέση με τα παιδιά σας και που θα μας έπαιρνε πολλές σελίδες για να τα αναφέρουμε όλα. Στο δεύτερο μέρος περιέχονται πρακτικά εργαλεία και συμβουλές ανάλογα με την ηλικία του και το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Πέντε είναι τα κλειδιά της πειθαρχίας σε αυτό το βιβλίο: Διδάσκουμε το παιδί, δεν το πληγώνουμε. Όταν λέμε «όχι», το εννοούμε, δεν υπαναχωρούμε. Αναζητάμε την ανάγκη ή το συναίσθημα πίσω από τη συμπεριφορά. Διαχωρίζουμε το θυμό μας από την πειθαρχία. Γινόμαστε το πρόσωπο το οποίο θέλουμε να γίνει το παιδί μας. «Ο μόνος τομέας στον οποίο απαιτείται απόλυτη συνέπεια είναι η αγάπη, η προσοχή, η φροντίδα και η ζεστασιά που δίνετε στο παιδί σας. Με άλλα λόγια, η δίχως όρους και όρια αγάπη. Αυτή η συνέπεια είναι εύκολο να επιτευχθεί. Οι περισσότεροι γονείς την εκδηλώνουν αυθόρμητα ή μαθαίνουν να την κατακτούν». Τέλος, είναι ένα καλό βιβλίο γιατί δεν μιλάει με «πρέπει» και απόλυτες απόψεις, αλλά εστιάζει στην ουσία της σχέσης, στο χτίσιμο αυτής που είναι για μια ζωή και επιτρέπει στον κάθε γονιό να είναι ευέλικτος και ελαστικός όπως χρειάζεται ώστε να είναι ανθρώπινος και αποτελεσματικός.   Εκδόσεις Μάρτης Σκούφου 8, Αθήνα Τηλ. : 210 3210982 www.martis.gr  
Tags: ,
Σε μια «προκλητική & δύσκολη» περίοδο, οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά, τι βοηθά μια γυναίκα να ξεπερνά τις δυσκολίες & να βγει «νικήτρια ζωής»; Μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό στη πράξη, στη καθημερινότητα, στις σχέσεις της, αλλά πάνω από όλα στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας, ακόμα και αν αυτή είναι δύσκολη ; Η γυναίκα αυτή έχει «διαφορετικά», εξωτερικά ή/και εσωτερικά, χαρακτηριστικά και καταφέρνει να ξεπερνάει τις δυσκολίες & τους φόβους της; Ας προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τι μπορεί να κάνει μια τέτοια γυναίκα, ώστε να κατανοήσουμε & να υιοθετήσουμε, μερικά στοιχεία της. Η νικήτρια ζωής γυναίκα: Παρ’ όλες τις δυσκολίες & αντιξοότητες προσπαθεί να σκέπτεται θετικά και να μην αφήνει το δράμα να κατευθύνει τις επιλογές της. Η «δυνατή» γυναίκα επικεντρώνεται σε αυτά που της δίνουν χαρά και αισιοδοξία, αφήνοντας πίσω το φόβο και ότι την φορτίζει αρνητικά, όσο και αν αυτό ακούγεται δύσκολο. Εστιάζεται στα θετικά ερεθίσματα και εμπειρίες, ώστε να ξεπερνά τα αρνητικά. Δε σπαταλά χρόνο στην αυτολύπηση, αλλά αποφασίζει με θάρρος και τόλμη «να κάνει» πρακτικές και ψυχολογικές κινήσεις & να παίρνει αποφάσεις Καταλαβαίνει ότι η αυτολύπηση είναι ένα «χαμένο συναίσθημα» και δεν ξοδεύει χρόνο σε αυτό. Αντίθετα αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής, δουλειάς και συναισθημάτων της, διορθώνοντας ότι μπορεί να βελτιώσει. Γνωρίζει ότι η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη, ούτε δίκαιη. Εκτιμά ό,τι έχει, μαθαίνει από τα λάθη της, σε συναισθηματικό, επαγγελματικό & διαπροσωπικό επίπεδο, προχωρά, εξελίσσεται. Μαθαίνει να εκτιμά και να ικανοποιείται από τις «μικρές χαρές» της ζωής. Είναι ευγνώμων & ξέρει ότι δεν χρειάζεται «πολλά» για να είναι αληθινά ευτυχισμένη Ξέρει καλά πως η ευτυχία είναι μια στάση ζωής, που δεν εξαρτάται από την επίλυση όλων των προβλημάτων, ούτε συνδέεται μόνο με την απόκτηση υλικών αγαθών, κοινωνικού γοήτρου, κτλ. Η ευτυχία βρίσκεται στην εκτίμηση των απλών καθημερινών πραγμάτων. Η δυνατή, με «Συναισθηματική Νοημοσύνη», γυναίκα αναγνωρίζει, εκτιμά και αναπτύσσει ευγνωμοσύνη για τις μικρές, καθημερινές χαρές της ζωής, όπως αυτή είναι σήμερα, παρά τις δυσκολίες. Δε συγκρίνει την προσωπική της ζωή, ή/και επαγγελματική της πορεία με αυτή των άλλων Γνωρίζει ότι η σύγκριση είναι ο «εχθρός» της ευτυχίας. Κάνει το καλύτερο που μπορεί και γνωρίζει ότι ο καθένας έχει το δικό του χρόνο και τρόπο εξέλιξης και δική του πορεία ζωής, πράξης, γνώσης. Ο καθένας έχει έρθει για να πάρει τα δικά του μαθήματα ζωής. Δε ζηλεύει την ευτυχία και επιτυχία άλλων Η «δυνατή», με συναισθηματική ευφυΐα & ωριμότητα γυναίκα εκτιμά την επιτυχία των άλλων και δεν ζηλεύει, ούτε συγκρίνεται. Δεν «ξοδεύεται» στον άχρηστο φθόνο. Δουλεύει σκληρά, έχει εμπιστοσύνη στις ικανότητές της, στον εαυτό της και κτίζει το μέλλον της με αισιοδοξία, βασισμένη στις δυνάμεις της και στην εσωτερική της πίστη. Δεν περιμένει η επιτυχία στη ζωή να έρθει άμεσα και εύκολα Δε βλέπει τις αποτυχίες ή/και καθυστερήσεις σαν λόγους παραίτησης από την προσπάθειά. Δεν την ακινητοποιεί ο φόβος και η ανασφάλεια της αλλαγής.  Αντίθετα χρησιμοποιεί τις αλλαγές σαν εμπειρίες & μαθήματα αυτοβελτίωσης. Δε λέει «δεν μπορώ» Γνωρίζει πως όποιος θέλει κάτι πολύ, βρίσκει τρόπο να το πραγματοποιήσει. Η δυνατή γυναίκα δεν λέει: «αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές θα ήθελα να, θα έκανα» ή «αν ήμουν πιο…. θα μπορούσα να» και το αντικαθιστά με: το  «θέλω»  ή «το μπορώ» & «παρ’ όλες τις δυσκολίες θα αγωνιστώ να το πραγματοποιήσω». Έτσι  κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα ! Δεν αφήνει το φόβο για το άγνωστο, τους πειρασμούς, τις δυσκολίες, τα εμπόδια να την αποσπούν Επικεντρώνεται στα όνειρά και στόχους της και δεν τα θυσιάζει για κάτι εφήμερο. Περιμένει τη κατάλληλη περίοδο με και τα πραγματοποιεί ! Δεν νοιώθει «ανυπόμονη» Γνωρίζει ότι τα «καλά πράγματα» έρχονται σ’ αυτούς που προσπαθούν και εργάζονται, με υπομονή και επιμονή, για να πετύχουν το στόχο τους. Δεν επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη Παραδέχεται με ειλικρίνεια τα λάθη της και μαθαίνει από αυτά, αποκτώντας πείρα και γνώση για τη συνέχεια του «ταξιδιού» της. Δεν αντιστέκεται στην αλλαγή Αποδέχεται και δοκιμάζει προκλήσεις και αλλαγές, γνωρίζοντας πως πολλές φορές είναι αδύνατο να τις αποφύγει. Γνωρίζει ότι η αλλαγή είναι από τα πιο σίγουρα κομμάτια της ζωής. Έχοντας πίστη στις ικανότητες της, προσαρμόζεται στις αλλαγές με ευελιξία. Δε σπαταλά χρόνο και ενέργεια για ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει Αντιλαμβάνεται ότι τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να αλλάξει τις συνθήκες της ζωής. Το μόνο που μπορεί να ελέγξει είναι η στάση της απέναντι στην ίδια τη ζωή και στους άλλους. Γνωρίζει ότι η ψυχική γαλήνη έρχεται, όταν δεν επιτρέπει σε εξωτερικά, τυχαία γεγονότα να την κλονίσουν συναισθηματικά. Η ίδια είναι «η Δημιουργός Πραγματικότητάς της», και όχι οι εξωτερικές συνθήκες. Δεν κολλά στη κριτική των άλλων γι’ αυτήν Ακούει τη καρδιά της και τη διαίσθηση της. Γνωρίζει ότι τα λόγια των άλλων αντανακλούν τη δική τους πραγματικότητα, όχι τη δική της. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά των άλλων, αλλά μπορεί να προσέξει τον τρόπο που αντιδρά στην εξωτερική κριτική. Το φίλτρο είναι πάντα δικό της. Δεν πιστεύει πως όλοι τριγύρω είναι πάντα αρνητικοί και εχθρικοί. Επιλέγει να βλέπει τα θετικά στοιχεία στους άλλους. Με αυτό τον τρόπο έλκει το καλό & θετικό και τροφοδοτεί με καλοσύνη τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν είναι η προτεραιότητά της να τα έχει καλά με όλους Δε φοβάται να πει «όχι», να βάλει όρια και να εκφράσει την άποψή της. Προσπαθεί να είναι δίκαιη και υπομονετική, αλλά όταν χρειάζεται αποδέχεται την κριτική των άλλων όταν δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες τους. Τελικά γνωρίζει ότι δεν μπορούμε (και ίσως δεν πρέπει) να αρέσουμε σε όλους. «Όταν αρέσουμε σε όλους τελικά δεν αρέσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό.» Δεν πιστεύει πως είναι ποτέ αργά να κάνει μια νέα αρχή Επειδή δεν εξελίσσονται όλα στη ζωή μας όπως τα περιμένουμε ή θέλουμε, η «δυνατή συναισθηματικά» γυναίκα γνωρίζει ότι δεν είναι λόγος να απογοητευτεί ανεπανόρθωτα και να «χάσει» τον εαυτό της. Παρά τις απογοητεύσεις, αποτυχίες και δυσκολίες, ακόμα και φόβο, συνεχίζει να αγωνίζεται, να πιστεύει, να προσπαθεί, να ονειρεύεται, να ελπίζει, να πραγματοποιεί. Τελικά ζει τη ζωή της με αξίες και πιστεύω, δίνοντας τον αγώνα της, με τον καλύτερο τρόπο. Χρησιμοποιεί χιούμορ για την αντιμετώπιση δυσκολιών Ξέρει ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις το χιούμορ, η αισιόδοξη πλευρά και η θετική αντιμετώπιση της ζωής την βοηθά να ανταπεξέλθει τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Κατέχει τη γνώση ότι: Αυτό που μετράει δεν είναι πόσες φορές κάποιος πέφτει, αλλά πόσες φορές σηκώνεται Τελικά γνωρίζει καλά ότι αυτό που μετράει δεν είναι πόσες φορές κάποιος πέφτει μετά από κάποια αποτυχία, δυσκολία, απόρριψη, ακόμα και από έντονη φοβία, αλλά «πόσες φορές και με πιο τρόπο σηκώνεται και συνεχίζει. Ο τρόπος αυτός την κάνει «Συναισθηματικά Δυνατή», Επιτυχημένη, Ευτυχισμένη, Ισορροπημένη και Νικήτρια ζωής!
Tags:
Με την πάροδο των χρόνων διατήρησα ένα ενδιαφέρον για τις φωνές (μήπως τα λόγια, ή τα λεγόμενα) των πελατών και τη σημασία της εμπειρίας που φέρνουν στη θεραπεία (Anderson & Goolishian, 1992). Το ενδιαφέρον αυτό προήλθε από την κλινική εμπειρία μου και σε ότι αναφέρομαι ως μια συλλογή υποθέσεων που σχετίζονται με τη θεωρία της θεωρίας της κοινωνικής κατασκευής και της μεταμοντέρνας φιλοσοφίας. Κλινικά, ήμουν περίεργη για την εμπειρία των πελατών και τις περιγραφές των επιτυχημένων και αποτυχημένων θεραπειών: τη διαδικασία της θεραπείας και τη σχέση με τον θεραπευτή (Anderson, ). Πήρα συνέντευξη από πελάτες που γνώρισα στο Ινστιτούτο Houston Galveston και στις συνεδρίες μου με πελάτες άλλων θεραπευτών, σε όλο τον κόσμο. Σε αυτή τη μελέτη οι πελάτες μιλούσαν συχνά για συγκεκριμένα είδη αυτού που λέγεται συμπεριφορά του/της θεραπευτή/τριας, πράξεις και αντιδράσεις του/της  οι οποίες φαίνεται να σχετίζονται με την επιτυχία της θεραπείας και αντιστρόφως. Καθώς άκουγα τα λόγια τους και προσπαθούσα όσο καλύτερα μπορούσα να κατανοήσω το νόημα τους, τη σημασία της ακρόασης, της ακοής και της ομιλίας, καθώς και τη σχέση αυτών των σχέσεων και των συζητήσεων η φύση των οποίων μεταμορφωνόταν, είναι αυτά που τράβηξαν την προσοχή μου. Αυτή η γνώση εν μέρει διαφώτισε αυτό που ονομάζω συνεργατικό-διάλογο. Διάλογος Η έννοια του διαλόγου υπήρξε στους πολιτισμούς για αιώνες. Διάλογος ή δια (μέσω) λόγος (λέξη), στην αρχαία ελληνική κοινωνία, για παράδειγμα, αναφέρεται στη συνομιλία και την παραγωγή του νοήματος και της κατανόησης μέσα από αυτό. Πιο σημαντικό από το προϊόν που παράγεται μέσω του διαλόγου, ήταν να υπάρχει ένας χώρος για, καθώς και συμμετοχή στη, διαδικασία του διαλόγου. Ιστορικά, ο χώρος και η διαδικασία για το διάλογο υφίστανται σε πολλούς πολιτισμούς, για παράδειγμα, οι κύκλοι συνομιλίας,  σε ορισμένους πολιτισμούς ιθαγενών και στην Ιαπωνική έννοια του ‘Ba’ το οποίο αναφέρεται σε ένα χώρο ή μια κατάσταση για διάλογο. Ένα καλοκαίρι επισκέφθηκα την Καγκελαρία του αρχαίου Δικαστηρίου στο Lucignano, στην Ιταλία, που χρονολογείται από το 12ο αιώνα. Μπήκα μέσα στην Καγκελαρία, ένα μικρό δωμάτιο με θολωτή οροφή και μια τοξωτή είσοδο. Προς τιμήν του μεγαλείου του σώματος των δικαστών, οι τοίχοι και οι οροφές ήταν καλυμμένοι με τοιχογραφίες του 15ου αιώνα, που απεικόνιζαν ρωμαϊκούς και βιβλικούς ήρωες. Το βλέμμα μου έπεσε στην αψίδα και την οροφή πάνω από αυτήν. Παρατήρησα ότι σε κάθε μία από τις αψίδες ήταν ένας άγγελος με μια τρομπέτα. Λατινικές λέξεις έβγαιναν από τις τρομπέτες. Έμαθα από τον τουριστικό οδηγό ότι οι επιγραφές, είχαν ως στόχο να υπενθυμίζουν στους δικαστές το ρόλο τους. Από τη μια πλευρά, "Μίλα λίγο, άκουγε πολύ και κράτα τους στόχους σου στο μυαλό σου» και από την άλλη, "Άκουσε την άλλη πλευρά." Οι πελάτες που αναφέρθηκαν παραπάνω, μας υπενθυμίζουν ότι οι δια μέσου των αιώνων αναφορές στο διάλογο φαίνεται να παραμένουν εφήμερες. Πολλά γράφονται σήμερα για τον διάλογο με αποδέκτη το ευρύ αναγνωστικό κοινό, ιδιαίτερα στην βιβλιογραφία που αφορά την διοίκηση επιχειρήσεων. Συχνά, ο διάλογος περιγράφεται και αντιμετωπίζεται ως κάτι που μπορούμε να μάθουμε, μαζί με «συνταγές» ή βήματα που μπορούν να ακολουθηθούν για να τον επιτύχουμε. Μειώνοντας τον διάλογο σε μια τεχνικά καθοδηγούμενη δραστηριότητα ελαχιστοποιούμε την πολυπλοκότητα και τη φυσικότητά του. Κατά τη γνώμη μου, ο διάλογος είναι μια μορφή συνομιλίας: μιλάμε ή συνομιλούμε με τον εαυτό μας ή κάποιον άλλον προς μια αναζήτηση νοήματος και κατανόησης - φωναχτά, σιωπηρά, και με ή χωρίς λόγια. Μέσα και διαμέσου αυτής της διαλογικής αναζήτησης, νοήματα και κατανοήσεις, ερμηνεύονται, επανερμηνεύονται, διευκρινίζονται και αναθεωρούνται συνεχώς. Έτσι καινοτομούμε στην έννοια και την κατανόηση, και ως εκ τούτου, δημιουργούνται δυνατότητες για σκέψη, αίσθηση, συναίσθημα, δράση, κ.λ.π. Με άλλα λόγια, ο μετασχηματισμός είναι εγγενής στον διάλογο. Ο αληθινός διάλογος δεν μπορεί παρά είναι παραγωγικός. Η σκέψη μου επηρεάζεται από αυτήν του Ρώσου κριτικού λογοτεχνίας και φιλόσοφου Mikhail Bakhtin ο οποίος θεωρεί τους ανθρώπους ως διαλογικά όντα - η θεωρία αυτή αναφέρεται ως διαλογικότητα από ορισμένους μελετητές των έργων του  (Holquist, 2002). Βασικές παραδοχές της θέσης του Bakhtin είναι: είμαστε πάντα σε διάλογο με το περιβάλλον μας και τους εαυτούς μας· η σημασία της πολυφωνίας για την ανάπτυξη της γνώσης· κάθε οπτική επηρεάζεται από μια μοναδική θέση; όλα είναι σχεσιακά (π.χ., η οπτική γωνία, η πραγματικότητα, η έννοια, κτλ.). Για μια εξαιρετική επισκόπηση της συνεισφοράς του Bakhtin στους διάφορους κλάδους των κοινωνικών επιστημών βλ. Holquist, 2002. Ο διάλογος απαιτεί έναν μεταφορικό, αν και μερικές φορές κυριολεκτικό, χώρο για τους ανθρώπους προκειμένου να επικοινωνήσουν και να μιλήσουν μεταξύ τους. Περιλαμβάνει μια διαδικασία στην οποία οι συμμετέχοντες εμπλέκονται μεταξύ τους σε μια κοινή ή αμοιβαία έρευνα: στην οποία από κοινού εξετάζουν, σκέπτονται, αμφισβητούν και συλλογίζονται. Εντός και διά μέσω του διαλόγου τα νοήματα και οι ερμηνείες συνεχώς ερμηνεύονται, επανερμηνεύονται, διευκρινίζονται, αναθεωρούνται και επεκτείνονται. Αυτά τα χαρακτηριστικά καθιστούν το διάλογο ως μια δυναμική παραγωγική κοινή δραστηριότητα. Ο διάλογος είναι μια σχεσιακή και συνεργατική δραστηριότητα, που επηρεάζεται από τα πολλαπλά ευρύτερα πλαίσια και τις συνομιλίες μέσα στις οποίες πραγματοποιείται καθώς και τη σχέση μεταξύ των διαλογικών συμμετεχόντων στο διάλογο (Anderson, 1997). Ο Wittgenstein είπε ότι η σχέση και η συνομιλία πηγαίνουν χέρι-χέρι: τα είδη και η ποιότητα των συζητήσεων που έχουμε μεταξύ μας, πληροφορούν και διαμορφώνουν τα είδη των σχέσεων που έχουμε μεταξύ μας. Ο διάλογος προξενεί στους συμμετέχοντές σε αυτόν μια αίσθηση αμοιβαιότητας - γνήσιου σεβασμού και ειλικρινούς ενδιαφέροντος για τον άλλο. Ταυτόχρονα, ο διάλογος προκαλεί μια αίσθηση ιδιοκτησίας και του ανήκειν. Με αυτή την έννοια, ο διάλογος περιλαμβάνει τη  μη-γνώση και την αβεβαιότητα. Το ειλικρινές ενδιαφέρον προς τον άλλο πρυποθέτει να μη γνωρίζεις τον άλλο και την κατάστασή του από πριν, ακόμα κι αν η γνώση έχει τη μορφή της προηγούμενης εμπειρίας, θεωρητικής γνώσης, ή εξοικείωσης. Η γνώση μπορεί να αποκόψει την περιέργεια και τη διαδικασία μάθησης περί της μοναδικότητας του άλλου. Επειδή οι οπτικές γωνίες αλλάζουν και ο διάλογος μεταμορφώνει, είναι αδύνατον να προβλέψουμε πώς μια ιστορία, για παράδειγμα, θα ειπωθεί, τις ανατροπές που μπορεί να έχει, ή το πού θα καταλήξει. Η μη-γνώση αναφέρεται, στον τρόπο με τον οποίο κάποιος σκέφτεται για την κατασκευή της γνώσης (γνωστική κατασκευή), συμπεριλαμβανόμενης μιας κριτικής και «δοκιμαστικής» στάσης για το τι νομίζει ότι γνωρίζει (δηλαδή τη θεωρία, τα γεγονότα, τις αλήθειες, τις πεποιθήσεις και τις παραδοχές), και τη στάση, τον τόνο, τον τρόπο και τη χρονική στιγμή στην οποίο προσφέρεται (προκύπτει). Από την εμπειρία μου, η τεκμαιρόμενη γνώση προσφέρεται καλύτερα διστακτικά ως τροφή για σκέψη και διάλογο, παρά με στόχο όπως μια διδακτική αλληλεπίδραση (διάδραση). Η διατήρηση μιας στάσης μη-γνωρίζοντος, και αποδοχής της αβεβαιότητας,  είναι ζωτικής σημασίας για την ελευθερία της έκφρασης, που είναι εκ των ων ουκ άνευ προκειμένου ο διάλογος να έχει την ευκαιρία να βαδίσει στα απρόβλεπτα, φυσικά ή τυχαία, μονοπάτια του. Ακρόαση, Ακοή και Ομιλία Ο διάλογος περιλαμβάνει την αντανακλαστική, περιπεπλεγμένη διαδικασία της ακρόασης,  ακοής και ομιλίας. Η ακρόαση είναι μέρος της διαδικασίας να κατανοήσουμε τι λέει ο συνομιλητής μας. Προσπαθούμε να καταλάβουμε απαντώντας σε ό, τι νομίζουμε ότι ο συνομιλητής μας έχει πει. Το να «απαντάμε για να κατανοήσουμε» προυποθέτει να είμαστε ειλικρινά περίεργοι, να θέτουμε ερωτήσεις για να μάθουμε περισσότερα σχετικά με το τι λέγεται (όχι αυτό που νομίζουμε ότι θα έπρεπε να έχει ειπωθεί) και να επαληθεύουμε ότι αυτό που νομίζουμε ότι ακούσαμε είναι ό,τι  ο συνομιλητής μας ήλπιζε να ακούσουμε. Με άλλα λόγια, μιλάμε για να προσκαλέσουμε τον συνομιλητή να μιλήσει, έτσι ώστε να μπορούμε να ακούσουμε. Αποκρινόμαστε στην  απόκριση του άλλου για να καταλάβουμε τι νομίζουμε ότι έχουμε ακούσει. Σε κάθε θέση είμαστε ένας μαθητής γεμάτος σεβασμό. Αυτή είναι η μέθοδος του θεραπευτή. Ο διάλογος υπό την έννοια της μετασχηματιστικής του λειτουργίας διατρέχει ένα συνεχές: άλλες φορές εντασσόμαστε λιγότερο σε μια διαλογική διαδικασία κι άλλες φορές περισσότερο. Αυτό που μετράει είναι η ακεραιότητα της σχέσης και της συνομιλίας. Μέσα και μέσω του διαλόγου «είμαστε» και «γινόμαστε». Για μένα, οι λέξεις της Καγκελαρίας του Δικαστηρίου μαρτυρούν τη σημασία της ακρόασης, της ακοή και της ομιλίας. Ακολουθούν συμβουλές για τον τρόπο ενός θεραπευτή που προετοιμάζει και βελτιστοποιεί τις συνθήκες που προσκαλούν τον άλλον να συμμετέχει μαζί μας, περισσότερο κι όχι λιγότερο, σε αυτό που αποκαλώ συνεργατικό διάλογο. Πάνω από όλα, το να προσκαλούμε και να διατηρούμε τον συνεργατικό-διάλογο απαιτεί μια αλλαγή στον προσανατολισμό που οδηγεί φυσικά τις δράσεις που τον προκαλούν. Με άλλα λόγια, ο διάλογος δεν απαιτεί επαναλαμβανόμενες δεξιότητες. Επίσης, • Ο διάλογος απαιτεί συνεργατικό σχεδιασμό σχετικά με την εστίαση, τη διεργασία και το επιθυμητό ή ποθητό αποτέλεσμά του. Αυτό είναι μέρος της διαδικασίας της συν-δημιουργίας νέων εννοιών και δράσεων. Με άλλα λόγια, η συνεργατική σχεδίαση απαιτεί πρόσκληση και σεβασμό στην εμπειρία του άλλου ατόμου. • Μπορείτε να είστε προετοιμασμένοι για διάλογο, αλλά δεν μπορείτε να τον προσχεδιάσετε. Ο διάλογος είναι μια φυσική, αυθόρμητη δραστηριότητα που μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Ο διάλογος, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει κατά παραγγελία και η διαδικασία του δεν είναι διαδοχική ή επαναλαμβανόμενη. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να εφαρμοστεί, να ενορχηστρωθεί ή να τύχει διαχείρησης. Κάθε διάλογος είναι μοναδικός ως προς τους συμμετέχοντες, τις καταστάσεις, τις περιστάσεις και  τους στόχους. • Είναι ο διάλογος ριζωματικός; δεν υπάρχει μία μόνο είσοδος, και καμία είσοδος δεν είναι πιο σωστή από μια άλλη. Είναι σποραδικός; περιπλανιέται και εκπλήσσει και παίρνει απρόσμενες τροπές. Με άλλα λόγια, ο διάλογος δεν μπορεί να συμβεί χωρίς διακοπή και εμπλοκές, αλλά πρέπει να έχει συνολική βιωσιμότητα. • Οι διαφορές απόψεων, αξιών και αληθειών είναι εγγενείς στον διάλογο, δεδομένου ότι αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής. Αυτά που μπορούν να θεωρηθούν εμπόδια στον διάλογο, όπως η ένταση, η αμφισημία, η ανομοιογένεια, η αβεβαιότητα και η παρεξήγηση, είναι απαραίτητα προκειμένου ο διάλογος να είναι δημιουργικός και παραγωγικός. Με άλλα λόγια ο διάλογος είναι πολυδιάστατος. • Κάθε συνάντηση, σχέση και συνομιλία είναι μέρος των παρελθουσών, τωρινών και μελλοντικών συναντήσεων, σχέσεων και συνομιλιών. Κάθε διάλογος προϋποθέτει πολυφωνία παρόντων και μη. Ο διάλογος επίσης προκύπτει εντός πολλαπλών πλαισίων που τον επηρεάζουν, όπως ιστορικών, πολιτιστικών, οργανωτικών, σχεσιακών, κ.λ.π. • Ο διάλογος απαιτεί εμπιστοσύνη και δεκτικότητα στον συνομιλητή και τη διαφορετικότητά του, καθώς και ανοχή στην αμφισβήτηση, την επίκριση και τη διαφωνία από την άλλη πλευρά. Είναι σημαντικό να είμαστε προσεκτικοί για να μην υποθέσουμε αμέσως ότι ξέρουμε τι εννοεί ο συνομιλητής και να μην συμπληρώσουμε τα κενά ή τις λεπτομέρειες της ιστορίας του συνομιλητή, ή ό,τι θεωρούμε ότι κρύβεται πίσω από την αφήγηση. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε από τη διαδικασία του συνομιλητή ή τον «λογικό του χάρτη», και όχι τον δικό μας. Αυτό απαιτεί αποστασιοποίηση προκειμένου να βεβαιωθούμε ότι έχουμε κατανοήσει την οπτική γωνία του άλλου όσο καλύτερα μπορούμε, και να έχουμε πάντα κατά νου ότι η κατανόηση δεν σημαίνει συμφωνία. • Οι παύσεις και οι σιωπές είναι σημαντικές για το διάλογο. Παρέχουν την ευκαιρία για να σκεφτείτε τι πιστεύετε ότι έχετε ακούσει, να συλλογιστείτε, καθώς και να προετοιμαστείτε για να μιλήσετε. Αυτό σημαίνει ότι η εσωτερική συζήτηση είναι εξίσου σημαντική με την εξωτερική ομιλία. • Ορισμένες πράξεις δεν ενθαρρύνουν το διάλογο. Για παράδειγμα, διάλογος δεν είναι να προσπαθείτε να πείσετε τον άλλο να καταλάβει ή να συμφωνήσει μαζί σας. Αν προσπαθείτε να κάνετε τον άλλο να κατανοήσει ή να συμφωνήσει, δεν είστε σε διάλογο ούτε με τον εαυτό σας ούτε και με τον άλλο. Επίσης, (διάλογος δεν είναι) η επιδίωξη για συναίνεση ή σύνθεση. Ομοίως, το να θέτετε ερωτήσεις στις οποίες νομίζετε ότι ξέρετε την απάντηση ή για να πάρετε την απάντηση που θέλετε, δεν ενθαρρύνει το διάλογο. Με άλλα λόγια, για να εμπλακείτε πραγματικά σε διάλογο, πρέπει να είστε σε θέση να αφήσετε τα πάθη, την εμπιστοσύνη και τις κατανοήσεις σας να αμφισβητηθούν από τους άλλους και από εσάς τους ίδιους. Εν κατακλείδι, η πρόθεση και η ελπίδα αυτού που προσκαλεί σε διάλογο είναι: να προσκαλέσει και να εμπλέξει τον εαυτό του και τον άλλον σε διάλογο. Η ελπίδα είναι να δημιουργηθεί μια διεργασία «δυναμικής βιωσιμότητας». Επιστρέφοντας στα προηγούμενα λόγια μου, ο διάλογος απαιτεί τη δυνατότητα ακρόασης, ομιλίας και ακοής.
Tags:
Δέκα μικρά αλλά πολύτιμα μαθήματα από τη χημειοθεραπεία παρουσιάζει, απόψε, στο 18ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ογκολόγων, όχι μία γιατρός αλλά μία γυναίκα που βίωσε τον καρκίνο, η συγγραφέας Σοφία Νικολαΐδου. Με αφορμή την εναρκτήρια ομιλία ομιλία της στο συνέδριο, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την προσωπική της εμπειρία. «Στο πρώτο μας ραντεβού, ο ογκολόγος μου μού είχε πει μια φράση που την είχα βρει ιδιαζόντως ανησυχητική. ‘Σέβομαι πολύ τον καρκίνο. Είναι μια πολύ έξυπνη ασθένεια’ μου είχε πει.. ‘Ωχ, δεν με συμφέρει αυτό’, σκέφτηκα. ‘Δεν με συμφέρει καθόλου’. Ο έξυπνος είναι ανυπάκουος. Δεν ακολουθεί τους κανόνες. Βρίσκει παρακαμπτήριες οδούς. Μαθαίνει από τα λάθη του. Προσπαθεί κι εξελίσσεται. Τώρα που έχω έναν καρκίνο πίσω μου και ζωή (ελπίζω) μπροστά μου είναι η ευκαιρία να κάνω λογαριασμό. Να μετρήσω με ψυχραιμία και καλή καρδιά τι κέρδισα και τι έχασα με την αρρώστια. Να διασκεδάσω τους φόβους, να ονομάσω εκ των υστέρων το άρρητο. Πριν νοσήσω η ίδια, είχα την αλαζονεία του υγιούς. Πίστευα ότι δεν μπορούσε να μου συμβεί. Είχα φίλες που νόσησαν. Νόμιζα πως ήξερα τι πέρασαν. Δεν είχα ιδέα» λέει η Σοφία Νικολαΐδου. Έχοντας μάθει από εμπειρία του καρκίνου να ζει πιο βαθιά, να χαίρεται την κάθε της μέρα και να πετάει από πάνω της ό,τι της είναι βάρος, η Σοφία Νικολαΐδου αποφάσισε να μιλήσει για τα 10 μαθήματα που της δίδαξε η χημειοθεραπεία. Μάθημα πρώτο Η χημειοθεραπεία είναι το πιο σκληρό, το πιο ανεξίτηλο μάθημα που μπορεί να λάβει κανείς. Μπορώ να την παραλληλίσω με τα βασανιστήρια, εκεί που δοκιμάζονται οι σωματικές αντοχές. Η χημειοθεραπεία είναι πόλεμος με το σώμα. Καίγονται τα ξερά, καίγονται και τα χλωρά. Το ζόρι σε κάνει άνθρωπο. Η χημειοθεραπεία σε χτυπά στον πυρήνα της ύπαρξης. Σε βυθίζει σε ένα πηχτό υπαρξιακό σκοτάδι, που δεν έχει σχέση με τον πόνο, τη ναυτία, την αδυναμία και τα υπόλοιπα συμπτώματα. Γι’ αυτό και δεν μετριέται με αναβαθμούς, δεν μπαίνει σε κουτάκια στατιστικής. Αυτά βοηθούν τους γιατρούς, όχι τον άρρωστο. Μάθημα δεύτερο «Δεν υπάρχουν ασθένειες, υπάρχουν ασθενείς» είχε πει ο Ιπποκράτης. Δεν έχω ακούσει πιο σοφή, πιο βαθυστόχαστη φράση. Θα πρέπει να τη βάλουν ως προμετωπίδα στις Σχολές Ιατρικής και στα νοσοκομεία. Ο κάθε ασθενής είναι η ατομική του περίπτωση. Το κάθε σώμα βιώνει την ασθένεια -και τη θεραπεία- με τον δικό του τρόπο. Εγκέφαλος και σώμα, σώμα και ψυχή: δεν είναι τόσο διακεκριμένα όσο νομίζουμε. Σωματόψυχο. Δεν γίνεται να πονάει το ένα, χωρίς να αλαλιάζει το άλλο. Ούτε είμαι σίγουρη πώς μπορούμε να καταλάβουμε (ασθενείς και γιατροί) ποιο από τα δύο, το σώμα ή η ψυχή (ο εγκέφαλος αν είστε πιο επιφυλακτικοί και πούροι αγνωστικιστές) δίνει τις εντολές και ποιος υπακούει. Έχω πάντως την αίσθηση πως το αφεντικό δεν είναι μόνιμο: κάποιες φορές το σώμα, άλλες φορές η ψυχή παίρνουν τις αποφάσεις και το πάνω χέρι. Μάθημα τρίτο Οι στατιστικές και τα νούμερα μπορεί να μας τρελάνουν. Δεν υπάρχει πιο άδικο, πιο απάνθρωπο πράγμα από το να χρησιμοποιούμε νούμερα, όταν πρόκειται για ανθρώπους. Το ξέρω πως βολεύει, πως βοηθά, πως είναι -ενίοτε- επιστημονικό. Και ξέρω, επίσης, πως ο καθένας από μας έχει ένα νούμερο που επικρέμαται πάνω από το κεφάλι του. Ένα ποσοστό θανάτου. Σπανίως, όμως, κάθεται απέναντί του ένας γιατρός με άσπρη μπλούζα, για να τού αποκαλύψει το νούμερο που τον αφορά. Το δικό μου νούμερο ήταν (καταλαβαίνω τώρα, εκ των υστέρων) μικρό· 7% ποσοστό θανάτου. Κανείς δεν σκέφτεται το ποσοστό της ζωής. Όλοι κολλάμε στο ποσοστό του θανάτου. Βλέπουμε μπροστά μας τον χτισμένο τοίχο και θέλουμε να τον σπάσουμε με το κεφάλι μας. Μάθημα τέταρτο Η αρρώστια είναι σαν τα γηρατειά. Δεν σε αλλάζει. Σου βγάζει αυτό που είσαι, το κάνει έκτυπο. Ένα παραπάνω η χημειοθεραπεία, που δοκιμάζει τα πάντα. Τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, τη σχέση σου με τον εαυτό σου. Όταν ένα ζευγάρι το αντέξει αυτό, όταν μια οικογένεια το βγάλει πέρα, όταν μια φιλία επιβιώσει μέσα από τα δύσκολα, ε, τότε έχει ρίξει γερά μπετά. Δεν έχει να φοβάται και πολλά, από ‘κει και πέρα. Μάθημα πέμπτο Η χημειοθεραπεία χτυπάει τη γυναικεία κοκεταρία, ύπουλα και εξοντωτικά. Πέφτουν τα μαλλιά, πέφτουν τα φρύδια, τα ματόκλαδα. Το δέρμα γίνεται χαρτί. Σκίζεται εύκολα. Το στόμα γίνεται φαρμακαποθήκη. Όσο και να μην δίνει σημασία κανείς, αυτό που αντικρίζει στον καθρέφτη δεν είναι ο εαυτός του. Είναι ένας εξωγήινος. Το χειρότερο: αυτή είναι η στάμπα της αρρώστιας. Ώσπου να πέσουν τα μαλλιά, μπορεί να ζορίζεσαι αλλά κυκλοφορείς αλλιώς. Μόλις πέσουν, βλέπεις την στάμπα της αρρώστιας στο κεφάλι σου. Είναι σαν κάποιος να έχει χαράξει με λεπίδι στο μέτωπό σου τη λέξη «καρκίνος». Μάθημα έκτο Όσο περνούν οι μέρες και οι χημειοθεραπείες συσσωρεύονται, τα μικρά πράγματα αποκτούν μεγάλη αξία: ποιος θα σε τρυπήσει, αν θα σε πονέσει, πόσες φλέβες έμειναν καθαρές, αν θα σου φτάσουν ως το τέλος. Η δουλειά ούτως ή άλλως θα γίνει. Όσο κι αν το θεωρούν οι γιατροί δευτερεύον, έχει σημασία να γίνει με χαμόγελο. Θα σας φανεί χαζό: θυμάμαι ότι έψαχνα τα ωραιότερα, τα πιο τρέντι ρούχα μου για να τα φορέσω στη χημειοθεραπεία. Με έκαναν να νιώθω πιο άνθρωπος. Ήταν ένα είδος καμουφλάζ. Μια ακύμαντη επιφάνεια κανονικότητας σε μία φάση τρικυμίας και θύελλας. Εκείνες τις μέρες, αρκούσε ένα κραγιόν ή ένα μολύβι που ζωγράφιζε σωστά τα φρύδια για να μού φτιάξει τη μέρα. Μάθημα έβδομο Όλοι σκεφτόμαστε το θάνατο. Με τη χημειοθεραπεία, περνάς ξυστά από ‘κει. Ακόμα κι αν σου λένε οι γιατροί ότι δεν διακυβεύονται πολλά, έτσι νιώθεις. Θυμάμαι ένα μεσημέρι, στο αυτοκίνητο, επιστρέφαμε από τον Χολομώντα. Ο άντρας μου οδηγούσε, σαχλαμάριζαν με το παιδί. Γύρισα και τους κοίταξα. Κι ήταν σαν να έχω βγει από το σώμα μου, να είμαι αλλού, κάπου μακριά και να τους κοιτάω από εκεί ψηλά. Σκέφτηκα: «εντάξει, δεν χρειάζεται να αγωνιώ, θα είναι καλά μαζί. Δεν με έχουν ανάγκη». Το είπα από μέσα μου, ήρεμα. Σχεδόν χωρίς πόνο. Και μετά σκέφτηκα: «Κρίμα, μωρέ. Μπορούσα -ήθελα- να ζήσω παραπάνω». Μάθημα όγδοο Οι γιατροί δεν πρέπει να αφήνουν τον άρρωστο να χάσει την αξιοπρέπειά του. Δεν του έχουν μείνει και πολλά. Αρκετά τον ταλαιπωρεί ο ασφαλιστικός του φορέας και οι πάσης φύσεως μηχανισμοί που βρίσκουν τον πιο σατανικό κάθε φορά τρόπο να ξυρίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να δυναμιτίζουν την ηρεμία. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι έχω καρκίνο δημοσίως. Μπορώ να βγω και να το διαλαλήσω με ντουντούκα στην αγορά. Υπήρχαν όμως ασθενείς εκεί μέσα που ήθελαν να κρατήσουν κρυφή την ασθένεια. Κρυφή από συναδέλφους, κρυφή από συγγενείς κι από φίλους. Γι’ αυτό σας λέω: ο καρκινοπαθής βγαίνει στον πόλεμο. Έχει να αντιμετωπίσει τον εχθρό. Ας μην τον φορτώνουμε με βλακείες. Ας του επιτρέψουμε να κρατήσει την αξιοπρέπειά του. Γιατί έχει χάσει ήδη πάρα πολλά. Μάθημα ένατο Η σχέση με το μεταφυσικό, η πίστη στον Θεό δοκιμάζεται κι αυτή, όπως όλα τα άλλα. Πολλοί προσπαθούν να κερδίσουν από αυτό (με θεραπευτικές εικονίτσες, θαυματουργά λάδια, γκουρού που κατέχουν τον τρόπο να σε θεραπεύσουν με μια βόλτα στον Όλυμπο ή με τη συνοδεία κλασικής μουσικής). Δεν πάει το μυαλό σας στο τι μπορεί να παρουσιαστεί ως πανάκεια στον άρρωστο. Καλώς ή κακώς, είμαστε όλοι τέκνα της δυτικής σκέψης και της δυτικής ιατρικής. Παρά ταύτα, η πίεση είναι τόσο μεγάλη που λυγίζουν ακόμα και τα σίδερα. Καυχώμουν η αφελής ότι δεν λύγισα στην εγχείριση. Κράτησα μακριά όλες τις εικονίτσες και τα συμπαρομαρτούντα. Κι ούτε συζήτησα σοβαρά την εμμονή φίλων να παρατήσω την χημειοθεραπεία και να επιχειρήσω εναλλακτική θαυματουργή θεραπεία που παρουσίαζαν ως αναίμακτη λύση. Όμως: τη μέρα που έκανα το σκάνινγκ των οστών λύγισα. Κλεισμένη εκεί, στο κουβούκλιο του μηχανήματος, χέρια και πόδια δεμένα με λάστιχο. Το ίδιο μάντρα ερχόταν στο μυαλό μου και επέμενε:-Θε μου, σε παρακαλώ. Εγώ, η αγνωστικίστρια, επικαλούμουν τον Θεό. Ήξερα πως, αν φαινόταν κάτι στα οστά, το πράγμα θα ζόριζε ακόμη περισσότερο. Κι αν όντως ζόριζε, ίσως κατέληγα να μετράω τη ζωή με το σταγονόμετρο. Μάθημα δέκατο Είμαστε η καθεμιά η ατομική της περίπτωση. Γι’ αυτό και δεν μας παρηγορούν οι ιστορίες των άλλων. Είμαι η Σοφία. Δεν είμαι ούτε η Κατερίνα, ούτε η Άννα, ούτε η Έρση. Έχω τον δικό μου, ολόδικό μου καρκίνο, στο δικό μου σώμα. Σ’ αυτή τη φάση, που βγαίνω στον πόλεμο, δεν με παρηγορούν οι ιστορίες των άλλων. Δεν θέλω το πιστόλι της εμπειρίας τους στον κρόταφο. Δεν θέλω να ξέρω πόσο φοβούνται το κόκκινο φάρμακο, πόσες σπασμένες φλέβες μετράνε, πόσο πόνεσαν. Αφήστε με να ζήσω και να αντιμετωπίσω την αρρώστια μου, όπως θέλω εγώ. Από την άλλη: μπορεί να διαφέρουμε, όμως το σωματόψυχο αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Δεν κοιτά ηλικία, σπουδές, χρήματα, ζωή που αφήνεις πίσω σου.
Tags: ,
Ένα μικρό ταξίδι. Η ιστορία της ύπνωσης χάνεται κυριολεκτικά στα βάθη των αιώνων. Καταγραφές για την πρακτική της ύπνωσης συναντώνται στην Ινδία, στα κείμενα των Εβραίων, στους Αιγυπτίους καθώς και στην αρχαία Ελλάδα. Στα Ασκληπιεία , αλλά και σε άλλους θεραπευτικούς ναούς, οι προσκυνητές βίωναν την εγκοίμηση: μέσα από συγκεκριμένες τελετουργίες οδηγούντο σε έναν θεραπευτικό «ύπνο», όπου έβλεπαν ένα αποκαλυπτικό όνειρο, το οποίο οδηγούσε στην δρόμο προς την θεραπεία. Η ύπνωση έκανε ένα μεγάλο ταξίδι μέσα στους αιώνες και χρησιμοποιήθηκε από πολλούς ανθρώπους και σε διάφορες καταστάσεις, για να γίνει τελικά «διάσημη» από τον S. Freud. Η σημερινή μορφή της θεραπευτικής ύπνωσης διαμορφώθηκε κυρίως από τον M. Errikson, έναν ψυχίατρο, ο οποίος την χρησιμοποίησε εκτεταμένα στην πρακτική του και συνέβαλε, ώστε από το 1958 και ο Αμερικάνικος Ιατρικός Σύλλογος και ο Αμερικάνικος Σύλλογος Ψυχολόγων, να την αναγνωρίσουν σαν μία από τις θεραπευτικές μεθόδους, ενώ από το 1995 το Εθνικό Σύστημα Υγείας στην Αμερική συνιστά την υπνοθεραπεία για την αντιμετώπιση των χρόνιων πόνων. Μύθοι και αλήθειες. Η θεραπευτική ύπνωση συνοδεύεται από συγκεκριμένους μύθους, οι οποίοι είτε την μετατρέπουν σε ένα τρομακτικό εργαλείο ή της προσδίδουν ένα φωτοστέφανο παντοδυναμίας. Μύθος νο 1: Κατά τη διάρκειά της, ο άνθρωπος χάνει πλήρως τη συνειδητότητα του. Ο ορισμός της θεραπευτικής ύπνωσης είναι: «εναλλακτική μορφή συνειδητότητας». Αυτό σημαίνει ότι, ο άνθρωπος βρίσκεται σε μία κατάσταση εσωτερικής χαλάρωσης, που μπορεί να παρομοιαστεί με την ονειροπόληση: βρισκόμαστε σε ένα μέρος, αλλά ο νους «πετά» κάπου αλλού. Συνεχίζουμε όμως να ακούμε, ότι γίνεται γύρω μας, χωρίς απλά να δίνουμε προσοχή. Αλήθεια νο 1: Κατά την διάρκεια της θεραπευτικής ύπνωσης η συνείδηση και η συνειδητότητα διατηρούνται. Μύθος νο 2: Ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεων του. Βρίσκεται κάτω από την επίδραση και την θέληση του υπνοθεραπευτή. Το άτομο δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο των πράξεων του, ούτε υπακούει τυφλά στην θέληση του υπνοθεραπευτή. Κατά τη διάρκεια της θεραπευτική ύπνωσης, ο άνθρωπος θα χαλαρώσει μέχρι εκεί που αισθάνεται ασφαλής και ήρεμος. Ο εκπαιδευμένος και πιστοποιημένος υπνοθεραπευτής, προχωρά και εναρμονίζεται στους ρυθμούς και τις ανάγκες του ανθρώπου. Δεν δημιουργεί εντυπώσεις, ούτε προσπαθεί να κάνει θαύματα. Αλήθεια νο 2: Κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής ύπνωσης ο άνθρωπος συνεχίζει και ακούει και να αισθάνεται ότι γίνεται γύρω του. Ακούει την φωνή του υπνοθεραπευτή, αλλά έχει πάντα την ελευθερία να ανταποκριθεί, όπως επιθυμεί. Διατηρεί τον απόλυτο έλεγχο. Mύθος νο 3: H θεραπευτική ύπνωση είναι πανάκεια: μία «μαγική» μέθοδος η οποία μπορεί άμεσα να διορθώσει οποιοδήποτε πρόβλημα. Η θεραπευτική ύπνωση είναι μία (ισχυρή και αποτελεσματική) μέθοδος, η οποία «παρακάμπτει» τα εμπόδια της λογικής και τις ψυχολογικές άμυνες του ανθρώπου και τον βοηθά να συνδεθεί και να ενεργοποιήσει τις δυνάμεις, που κρύβει μέσα του. Τον βοηθά να συνδεθεί με τις θεραπευτική ικανότητα του σώματος καθώς και με το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, ώστε να ενεργοποιηθεί μία συναισθηματική και διανοητική ευελιξία καθώς και να εκκριθούν ορμόνες χαράς, νευροπεπτίδια και άλλες βιοχημικές ουσίες, που έχουν σαν στόχο την ευεξία και την χαλάρωση. Μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα, αλλά και υποστηρικτικά σε σχέση με οποιαδήποτε ιατρική και ψυχολογική θεραπεία ακολουθεί ο άνθρωπος. (μπορεί π.χ. να βοηθήσει έναν ασθενή ο οποίος θα υποστεί μία εγχείρηση, να έχει λιγότερο πόνο και ταχύτερη ανάρρωση. Ή να εφαρμοστεί ταυτόχρονα με μία ψυχοθεραπευτική πορεία, με συγκεκριμένο στόχο: αν ένα άτομο ακολουθεί μία θεραπεία για βουλιμία, η θεραπευτική ύπνωση μπορεί να βοηθήσει να ελεγχθούν καλύτερα οι βουλιμικές κρίσεις). Αλήθεια νο 3: Η θεραπευτική ύπνωση είναι μία πολύ αποτελεσματική και ευέλικτη μέθοδος. Η αποτελεσματικότητα της μεγιστοποιείται, όταν εφαρμόζεται με τον κατάλληλο τρόπο. Μπορεί να δράσει και αυτόνομα αλλά και υποστηρικτικά σε ιατρικά και ψυχολογικά συμβάντα. Μύθος νο 4: Η σχέση ανάμεσα στον υπνοθεραπευτή και τον άνθρωπο, που δέχεται την υπνοθεραπεία, είναι μία σχέση εξουσίας. Η σχέση αυτή βασίζεται στην εμπιστοσύνη και σεβασμό. Ο υπνοθεραπευτής κατ’ αρχάς εμπιστεύεται την δύναμη που έχει ο άνθρωπος μέσα του. ΔΕΝ λειτουργεί σαν σωτήρας, αλλά σαν ένας καταλύτης, ο οποίος βοηθά τον άνθρωπο, να ανακαλύψει τις θεραπευτικές δυνάμεις, που κρύβει μέσα του. Επίσης σέβεται τους ρυθμούς και τον χρόνο που έχει ανάγκη το σύστημα του κάθε ατόμου, να ενεργοποιήσει αυτές τις δυνάμεις. (με άλλα λόγια η θεραπευτική ύπνωση μπορεί να έχει άμεσα αποτελέσματα, μπορεί όμως και να χρειαστεί ένα χρονικό διάστημα, για να αρχίσει το συνειδητό και το υποσυνείδητο του ανθρώπου, να «μεταβολίζει» και να αφομοιώνει τις αλλαγές και να βρει τον κατάλληλο τρόπο να τις εφαρμόσει).  Αλήθεια νο 4:  Η σχέση ανάμεσα στον υπνοθεραπευτή και το άτομο, που αποδέχεται την θεραπεία, είναι μία σχέση συνεργασίας. Μύθος νο 5: Η θεραπευτική ύπνωση είναι για όλους τους ανθρώπους και για όλες τις περιπτώσεις. ΟΧΙ! Σε ορισμένες ιατρικές περιπτώσεις δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Επίσης χρειάζεται προσεκτική αξιολόγηση σε σχέση με το στάδιο που βρίσκεται ο άνθρωπος, το θέμα που τον απασχολεί, τις συνθήκες που αντιμετωπίζει, για το αν είναι η πλέον ενδεδειγμένη μέθοδος γι’ αυτόν.  Αλήθεια νο 5: Η θεραπευτική ύπνωση εφαρμόζεται κατά περίπτωση. Πού μπορεί να εφαρμοστεί η θεραπευτική ύπνωση; Η θεραπευτική ύπνωση καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών: θεραπεία πόνου (χρόνιου, οξέως, μετεγχειρητικού), σεξουαλικές δυσλειτουργίες, διατροφικές διαταραχές και παχυσαρκία, υποστήριξη σε ιατρικές πράξεις (επεμβάσεις και θεραπείες) εικόνα σώματος, αυτοπεποίθηση, κρίσεις πανικού, άγχος (για εξετάσεις, ομιλίες μπροστά σε κοινό, εργασιακές συνεντεύξεις κοκ), αλλά και για την διακοπή εθισμών (ποτό, τσιγάρο κοκ). Είναι δε ένας ισχυρός σύμμαχος στο ταξίδι προς την γονεϊκότητα: από την σύλληψη μέχρι και το τέλος της εφηβείας.   Θεραπευτική ύπνωση, υπογονιμότητα, καθ έξιν αποβολές, εγκυμοσύνη, ανώδυνος τοκετός και λοχεία. Η υπογονιμότητα και οι καθ΄ έξιν αποβολές  έχουν στις περισσότερες περιπτώσεις ένα βιολογικό και ιατρικό υπόβαθρο. Υπάρχει όμως και ένα ποσοστό, για το οποίο δεν μπορεί να δοθεί μία ιατρική εξήγηση. Σε αυτές τις περιπτώσεις,  οι αιτίες είναι καθαρά ψυχολογικές. Η θεραπευτική ύπνωση βοηθά,  ώστε να διερευνηθούν, ανακαλυφθούν και να θεραπευτούν οι συναισθηματικές και υποσυνείδητες αιτίες.  Και στις περιπτώσεις όμως, όπου είναι γνωστή η ιατρική αιτία, η θεραπευτική ύπνωση υποστηρίζει τις ιατρικές πράξεις, βοηθώντας την γυναίκα να χαλαρώσει σωματικά, διανοητικά και συναισθηματικά, να είναι το άγχος και οι φόβοι  της διαχειρίσιμοι,  να προετοιμαστεί για την επόμενη θεραπεία σε ένα ολιστικό επίπεδο, να μπορεί να αντιμετωπίσει τον πόνο, που προκαλεί η διαδικασία του πένθους (αποτέλεσμα της ματαίωσης που δημιουργεί  μία θεραπεία που δεν ευοδώθηκε, ή αυτή καθ’ εαυτή η απώλεια μιας εγκυμοσύνης, ανεξάρτητα από την εβδομάδα κύησης, στην οποία συνέβη). Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης:  Η θεραπευτική ύπνωση βοηθά, ώστε η γυναίκα να αντιμετωπίζει τα θέματα που προκύπτουν και να εξαλείψει τα αποτελέσματα στον ψυχισμό και τη σκέψη (αποδοχή ή μη εγκυμοσύνης, σχέση με μητέρα, σχέση με σύντροφο, σχέση με γιατρό και μαία, φόβους και φοβίες, άγχος και πανικός). Βοηθά πολύ αποτελεσματικά στη σύνδεση με το μωρό της και στην προετοιμασία για τον τοκετό (φυσιολογικό ή καισαρική) και την αλλαγή στην ζωή και στο σώμα της. Προετοιμασία για μία γέννηση χωρίς πόνο: Με τη βοήθεια της θεραπευτικής ύπνωσης η γυναίκα εκπαιδεύεται, ώστε να συνδεθεί με το μωρό, το σώμα και τη μήτρα της, ώστε κατά τη διάρκεια του τοκετού να μην υπάρχει πόνος  και να βιώσει τη γέννηση του παιδιού τους, σαν ένα μαγικό ταξίδι. Ακόμη και αν πρόκειται να γεννήσει με καισαρική, η θεραπευτική ύπνωση βοηθά στην προεγχειρητική χαλάρωση αλλά και στην γρηγορότερη ανάρρωση και αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου και δυσφορίας. Με την θεραπευτική, ύπνωση υποστηρίζεται και ο πατέρας, ώστε να μπορεί να στηρίξει συναισθηματικά και ουσιαστικά τη σύντροφο του κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Λοχεία:  Κατά την περίοδο της λοχείας η γυναίκα αντιμετωπίζει μεγάλες αλλαγές στο σώμα, τον ψυχισμό και την καθημερινότητα της. Συχνά νοιώθει πιεσμένη, αβοήθητη και ανίκανη να αντιμετωπίσει αυτήν την μεταβατική περίοδο.  Η θεραπευτική ύπνωση την βοηθά να χαλαρώσει, να εναρμονιστεί ήρεμα και επιτυχημένα με τις νέες συνθήκες της καθημερινότητας της και να βρίσκει λύσεις στα θέματα, που μπορούν να προκύπτουν. Επίσης αποτελεί ένα σύμμαχο στην αντιμετώπιση της μεταλόχειας κατάθλιψης. Η θεραπευτική ύπνωση είναι ένας πολύτιμος βοηθός στην πορεία προς τη γονεϊκότητα. Σε κάθε στάδιο μέχρι το τέλος της εφηβείας, βοηθά τη μητέρα και τον πατέρα να είναι ήρεμοι, χαλαροί και χαρούμενοι, ώστε να δημιουργήσουν μία σχέση γεμάτη αγάπη με το μωρό τους. Ταυτόχρονα μπορεί να βοηθά το παιδί να είναι ήρεμο, υγιές, δημιουργικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση.
Tags: children, , ,
Η καλύτερη μέθοδος για την επίλυση των οικογενειακών διαφορών.   Τι είναι η Οικογενειακή Διαμεσολάβηση Είναι η εναλλακτική οδός επίλυσης των οικογενειακών διαφορών εκτός δικαστηρίων, η οποία είναι πλέον δυνατή και στην Ελλάδα, μετά την θεσμοθέτηση της διαμεσολάβησης με το Νόμο 3898/2010. Πρόκειται για μία διαδικασία στην οποία τα μέρη της διαφοράς προσέρχονται με την θέλησή τους, προκειμένου να ρυθμίσουν τις προσωπικές και περιουσιακές διαφορές τους και να καταλήξουν σε μία βιώσιμη και αμοιβαία ικανοποιητική, με την βοήθεια και την συνδρομή ενός τρίτου, ουδέτερου προσώπου, του Διαμεσολαβητή. Ποιούς αφορά -  Αφορά παντρεμένα ζευγάρια, ή ζευγάρια που συνδέονται με σύμφωνο συμβίωσης, με ή χωρίς παιδιά, που αποφασίζουν να χωρίσουν ή έχουν ήδη διακόψει την συμβίωσή τους και επιθυμούν να διευθετήσουν όλες τις εκκρεμότητες και διαφορές τους –προσωπικές και περιουσιακές–  χωρίς να προσφύγουν στο δικαστήριο, αλλά με τον πλέον σύντομο, πολιτισμένο και ανώδυνο τρόπο, προσαρμοσμένο στις πραγματικές τους ανάγκες, τις επιθυμίες και τα συμφέροντά τους.   -  Επίσης η διαμεσολάβηση αφορά ζευγάρια, ομόφυλα ή ετερόφυλα, που συμβιώνουν χωρίς γάμο, αλλά σε ελεύθερη ένωση και διακόπτουν την σχέση τους. -  Τέλος η διαμεσολάβηση είναι ιδανική για την επίλυση των διαφορών ανάμεσα σε συζύγους ή συντρόφους – γονείς που χωρίζουν και έχουν διαφορετική εθνικότητα ή κατοικούν σε διαφορετικές χώρες. Πρόκειται για τις λεγόμενες διασυνοριακές οικογενειακές διαφορές, στις οποίες περιλαμβάνεται και η παράνομη μετακίνηση ή (και) κατακράτηση του/των παιδιών από τον ένα γονέα, με ταυτόχρονη στέρηση της επαφής τους με τον άλλο γονέα. Στις περιπτώσεις αυτές, στις οποίες εμπλέκονται περισσότερες της μιας δικαστικές δικαιοδοσίες, που είναι περίπλοκες, χρονοβόρες, εξαιρετικά δαπανηρές και συνήθως αναποτελεσματικές, η διαμεσολάβηση δίνει την ευκαιρία στους γονείς να βρουν σύντομα και άμεσα την λύση σε θέματα όπως η επιστροφή του παιδιού, ο καθορισμός της συνήθους διαμονής του, η επιμέλεια, η επικοινωνία και η διατροφή του.   Η οικογενειακή διαμεσολάβηση ΔΕΝ είναι: -  Προσπάθεια συμφιλίωσης -  Συμβουλευτική ζευγαριών -  Οικογενειακή ψυχοθεραπεία Ποια θέματα επιλύονται με την οικογενειακή διαμεσολάβηση Με την διαμεσολάβηση μπορούν να επιλυθούν θέματα όπως: -  Η επιμέλεια των παιδιών ή με ποιόν γονέα θα κατοικούν -  Η επικοινωνία των παιδιών με τον γονέα που δεν κατοικεί μαζί τους, καθώς και με άλλους συγγενείς -  Η διατροφή των παιδιών -  Η καθημερινότητα των παιδιών -  Η χρήση της οικογενειακής στέγης -  Η διατροφή του/της συζύγου -  Η διανομή των περιουσιακών στοιχείων των συζύγων  (ακινήτων, κινητών, επιχείρησης, κοινών λογαριασμών κλπ.) και η ρύθμιση των κάθε είδους περιουσιακών τους σχέσεων   Πού και πότε διεξάγεται η διαμεσολάβηση Η διαδικασία της διαμεσολάβησης διεξάγεται σε ουδέτερο, ειδικά διαμορφωμένο χώρο, η επιλογή του οποίου γίνεται από τον διαμεσολαβητή, σε συνεννόηση με τα μέρη ή και τους δικηγόρους τους. Μπορεί να πραγματοποιηθεί σε οποιαδήποτε χρονική φάση μιας διένεξης, δηλαδή πριν την έναρξη οποιασδήποτε δικαστικής διαδικασίας ή μετά την έναρξή της και σε οποιοδήποτε στάδιο αυτής. Χαρακτηριστικά της διαμεσολάβησης Η διαμεσολάβηση είναι διαδικασία: -  Εκούσια:  Τα μέρη προσέρχονται και παραμένουν στην διαμεσολάβηση με την θέλησή τους. Αν, κατά την διάρκεια της διαδικασίας, οποιοδήποτε από τα μέρη αισθανθεί ότι δεν θέλει να συνεχίσει, μπορεί να αποχωρήσει. -  Αμερόληπτη: Ο διαμεσολαβητής είναι ανεξάρτητος και ουδέτερος τρίτος και δεν συνδέεται με τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης πλευράς. -  Εμπιστευτική: Ο διαμεσολαβητής, τα μέρη, οι νομικοί τους παραστάτες (δικηγόροι) και τυχόν άλλοι σύμβουλοί τους (π.χ. ψυχολόγοι) που συμμετέχουν  στην διαμεσολάβηση, δεν δικαιούνται να αποκαλύψουν σε τρίτους όσα διαμείβονται κατά την διάρκεια της διαμεσολάβησης, ούτε το αποτέλεσμα αυτής. Δεν μπορούν να καταθέσουν ούτε ως μάρτυρες σε τυχόν μελλοντική δικαστική διαδικασία για την ίδια διαφορά. Επίσης, ο διαμεσολαβητής είναι υποχρεωμένος να μην μεταφέρει τις πληροφορίες που του εμπιστεύεται το ένα μέρος, στις κατ΄ ιδίαν μαζί του συναντήσεις, προς το άλλο μέρος, εκτός αν λάβει την ρητή συγκατάθεση του μέρους που του έδωσε τις συγκεκριμένες πληροφορίες. Στην διαδικασία της διαμεσολάβησης δεν τηρούνται πρακτικά.   Ο ρόλος του διαμεσολαβητή Ο διαμεσολαβητής είναι ειδικά εκπαιδευμένος, πιστοποιημένος και διαπιστευμένος ως διαμεσολαβητής. Επιλέγεται από τα ίδια τα ενδιαφερόμενα μέρη, συχνά με την βοήθεια των δικηγόρων τους. Ο διαμεσολαβητής δεν είναι δικαστής ούτε διαιτητής. Δεν αποφασίζει εκείνος για τον τρόπο επίλυσης της διαφοράς, ούτε καν τον υποδεικνύει, άμεσα ή έμμεσα, αλλά διευκολύνει την επικοινωνία των μερών και τα βοηθάει να βρουν τα ίδια την λύση στην διαφορά τους, καταλήγοντας σε κοινά αποδεκτή συμφωνία. Συγκεκριμένα, ο διαμεσολαβητής, έχοντας λάβει ειδική εκπαίδευση σε τεχνικές και μεθόδους επικοινωνίας, διευκόλυνσης διαλόγου και διεξαγωγής διαπραγματεύσεων, κατορθώνει να δημιουργήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας, μέσα στο οποίο τα μέρη  - σύζυγοι/σύντροφοι /γονείς - έχουν την δυνατότητα να μιλήσουν ελεύθερα και να ακουστούν, να εκφράσουν τις απόψεις τους, να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους, τα οποία και αυτά καλείται να διαχειριστεί ο διαμεσολαβητής, ώστε να μην αποτελέσουν τελικά εμπόδιο στην επίτευξη συμφωνίας. Στόχος του διαμεσολαβητή είναι να διερευνήσει και να εντοπίσει στις βαθύτερες και πραγματικές αιτίες της διένεξης, ώστε να βοηθήσει στην ουσιαστική και οριστική επίλυσή της. Λειτουργεί με ευγένεια, σεβασμό, ουδετερότητα, αμεροληψία και ισότιμα απέναντι στα μέρη -ακόμα και στο θέμα του χρόνου που τους διαθέτει- και δείχνει ενσυναίσθηση. Αποδέχεται, αναγνωρίζει, ανταποκρίνεται στις απόψεις και τα συναισθήματα των μερών και δεν κάνει κριτική. Εξαίρει την θετική πλευρά των καταστάσεων και επισημαίνει τα κοινά σημεία και κοινούς στόχους των μερών, ώστε να νοιώσουν ότι συνεργάζονται για την επίλυση της διαφωνίας τους. Ειδικά στις περιπτώσεις ζευγαριών με παιδιά, δεν υπάρχει σπουδαιότερος κοινός στόχος από το συμφέρον των παιδιών, στο οποίο και εστιάζεται η οικογενειακή διαμεσολάβηση. Για τον λόγο αυτό ο διαμεσολαβητής δεν αρκείται στις θέσεις και τις απαιτήσεις των δύο πλευρών, όπως συμβαίνει στην δικαστική διαδικασία, αλλά προσπαθεί να εντοπίσει τις πραγματικές ανάγκες και τα συμφέροντά τους, ώστε σε αυτά να ανταποκρίνεται η λύση που θα δοθεί τελικά από τα ίδια τα ενδιαφερόμενα μέρη, με την καθοδήγηση του διαμεσολαβητή. Πώς διεξάγεται η διαδικασία Στην διαδικασία της διαμεσολάβησης παρευρίσκονται ο Διαμεσολαβητής, τα εμπλεκόμενα μέρη και οι δικηγόροι τους – νομικοί παραστάτες. Δεδομένου ότι πρόκειται για ευέλικτη διαδικασία, δεν αποκλείεται να συμμετέχουν σε αυτήν, εφόσον συμφωνήσουν τα δύο μέρη, και άλλοι σύμβουλοί τους, όπως π.χ. ψυχολόγοι, για την παροχή συμβουλευτικής υποστήριξης σε θέματα χειρισμού της μετεξέλιξης της οικογενειακής κατάστασης σε σχέση με τα παιδιά, ή λογιστές, για την παροχή συμβουλών σε θέματα ρύθμισης της οικονομικής διαχείρισης και διανομής της οικογενειακής περιουσίας. Η διαδικασία της οικογενειακής διαμεσολάβησης περιλαμβάνει συνήθως δύο έως τρεις συνεδρίες, σε διαφορετικές ημέρες,  διάρκειας 3-4 ωρών περίπου της καθεμιάς, χωρίς να αποκλείεται να ολοκληρωθεί και στην διάρκεια μιας ημέρας. Κατά την διάρκεια της διαδικασίας, ο διαμεσολαβητής, σε κοινές και κατ΄ ιδίαν συναντήσεις, συζητάει με τους συμμετέχοντες, που εκφράζουν τις απόψεις τους ισότιμα και διαπραγματεύονται ελεύθερα, με την βοήθεια του διαμεσολαβητή. Ειδικότερα ο διαμεσολαβητής βοηθάει τα μέρη να προσδιορίσουν τα θέματα τα οποία έχουν ανάγκη να επιλύσουν, στη συνέχεια να συζητήσουν και διαπραγματευθούν πάνω σε αυτά και βέβαια να καταλήξουν σε συμφωνία, με συγκερασμό των προτάσεων και αντιπροτάσεων που έχουν ανταλλαχθεί. Συνεργάζεται επίσης με τους δικηγόρους – νομικούς παραστάτες, έτσι ώστε να αποτυπωθεί με ακρίβεια και σαφήνεια στο πρακτικό διαμεσολάβησης, η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ των μερών, η οποία είναι άμεσα εκτελεστή. Το πρακτικό διαμεσολάβησης, εφόσον το επιθυμούν τα μέρη  ή, έστω ένα από αυτά, κατατίθεται από τον διαμεσολαβητή στην γραμματεία του μονομελούς πρωτοδικείου του τόπου όπου διεξήχθη η διαμεσολάβηση και έτσι αποκτά ισχύ ισοδύναμη με δικαστική απόφαση. Κόστος της διαμεσολάβησης Περιλαμβάνει: α) την αμοιβή του διαμεσολαβητή που ορίζεται από το Νόμο στο ποσό των (100) Ευρώ την ώρα, για (24) ώρες, κατ΄ ανώτατο όριο και βαρύνει εξίσου τα μέρη, εκτός αν συμφωνήσουν διαφορετικά. β) την αμοιβή του δικηγόρου για την παράστασή του σε διαμεσολάβηση, η οποία καθορίζεται σε συμφωνία με τον πελάτη του και βαρύνει τον τελευταίο. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία , η αμοιβή του δικηγόρου ορίζεται στο ελάχιστο ποσό των (150) ευρώ στο οποίο προστίθεται και η ελάχιστη ωριαία αμοιβή για την παροχή συμβουλών που ορίζεται στο ποσό των (80) Ευρώ την ώρα. γ) παράβολο αξίας (100) ευρώ για την κατάθεση του πρακτικού διαμεσολάβησης στο αρμόδιο πρωτοδικείο προκειμένου να καταστεί «εκτελεστός τίτλος», δηλαδή να αποκτήσει ισχύ δικαστικής απόφασης. Το ποσό αυτό επιμερίζεται μεταξύ των μερών, εκτός αν συμφωνήσουν διαφορετικά. Πλεονεκτήματα της οικογενειακής διαμεσολάβησης Η οικογενειακή διαμεσολάβηση οδηγεί σε λύσεις που είναι προϊόν της ελεύθερης βούλησης των ίδιων των μερών, με στόχο την μέγιστη ικανοποίησή τους. ΄Εχει σύντομη διάρκεια και πολύ μικρότερο κόστος από την δικαστική διαδικασία. Είναι απόλυτα εμπιστευτική και έτσι διασφαλίζει το απόρρητο της ιδιωτικής ζωής και την προστασία των προσωπικών δεδομένων των μερών. Επιτυγχάνει ταυτόχρονη συνολική ρύθμιση όλων των προσωπικών και περιουσιακών θεμάτων μιας οικογενειακής διαφοράς, με συμφωνία δεσμευτική και άμεσα εκτελεστή. Προστατεύει την ψυχική υγεία των συζύγων – γονέων και κυρίως των παιδιών, αποτρέποντας την αντιπαλότητα και την όξυνση των σχέσεων που προκαλεί η δικαστική αντιδικία. Μετατρέπει τα αρνητικά συναισθήματα (θυμός, αγανάκτηση, φόβος, πικρία, εκδικητικότητα) σε θετικά (ανακούφιση, ικανοποίηση, αίσθημα ασφάλειας, αισιοδοξία) και δημιουργεί πνεύμα συνεργασίας, με στόχο την επίλυση της διαφοράς σε όφελος και των δύο μερών (win - win situation). ΄Ετσι δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος.  Βοηθάει τους γονείς να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους και να διατηρήσουν την μεταξύ τους επικοινωνία και συνεργασία στο μέλλον, για το καλό των παιδιών τους. Για επιλογή διαμεσολαβητή και υπηρεσίες διαμεσολάβησης, email επικοινωνίας: elisabeth.tseliou@gmail.com
Tags: